Sen benim yanlışımsın, bir yanlışlık olmuş!

Birbirine benzeyen her yabancı, yanlışlık..

- Haydar Ergülen, Sokak Prensesi

çantamı yere bıraktığım sırada, çakır çukur kapıyı üzerime kilitledi. otel odası kadar kimliksiz, terk edildiği an unutulabilecek kadar belirsiz yeni yer. süper! ait olmadığımı bilmek iyi bir his. perdeleri aralıyorum. sanki yabancı bir şehirdeyim. arkaları boş gibi görünen, pis, büyük pencereli eski binalar. dönüş yolunu bilmiyorum. gelirken gözlerim bağlıymış gibi. veya uyumuşumdur. acı baki tabii, uyuyunca bile geçmiyor, ama ben zaten ilk ve yegane olandan başkasına inanmıyorum. gerisi tekrar. beceriksiz, acımasız kopyalar. türevin türevinin türevine yönelik imkansız girişimler. ama şunu da hatırlatmak isterim: zaman organik, kronolojik değil. o halde, ilk için daima şansımız var mı demektir? bara soralım. bar gemi şeklinde. vernikli ahşaptan bir dümeni bile var. rolümü benimseyebilsem viski ve sigara içmem gerekir, ama kokularına dahi dayanamam. gidip televizyonu açayım: var mısın, yok musun? banyoya giriyorum. (bu yerlere basamam. burada kaldığım süre boyunca ayakkabılarımı çıkarmayacağım, yatakta bile, asla) aynadaki yüzüm, iyi tanımadığım bir yüz. aynalar ne kadar gösteriyorsa, o.

yolda, ona dedim ki: mümkünse bana aşık olmayan biriyle sevişmek isterim. güldü. toplam nüfusa oranladığımızda şansın oldukça yüksek, dedi. ama onlar buraya gelmezler ki, diyemedim. iyi ya, dedim. bir bildiğin var senin robot. seni de kafan iyi, dedi. yok canım, dedim. bu sefer ben güldüm. müziğin sesini biraz açmasını rica ettim. gözlerim kapalı, ardıç yağı koklayarak, başımı suni deri koltuğa ittim: zaman, içimden geçen su.

çantamdan kağıt kalem çıkarıyorum. canım bir mektup yazmak istiyor. cevap almayacağım garantili bir mektup. fakat anlatacak bir şey bulamıyorum. ne yazmaya başlasam sanki altından başka manalar çıkıyor, mektup gönderdiğimiz kişiyi irkiltmemeli. onun yerine listeler yapıyorum: bugüne kadar yaşadığım apartmanların, okul sıralarında yanımda oturmuş çocukların, yarım bıraktığım kitapların, eskiden tanıyıp da son 5 yılda hiç görmediğim kişilerin isimleri… sonra da rakamlara başlayacağım. bir eşyayı pencereden aşağıya bıraktığım en yüksek kat, hayatımdaki önemli tarihlerde en sık rastlanılan rakam, vücudumda kaç yara izi, gemi barda kaç şişe içki bulunuyor… bütün listeler tamamlandığında tek bir cevaba ulaşacak kadar bozuk bir aklım var. hava kararıyor: zaman, içimden geçen su.

bir kağıdın üzerine ‘bakalım kim gelecek?’ yazıp, şıkırtılı çekmece anahtarlarıyla birlikte kapıya asıyorum. merak etme, diyorum, hiç de zor olmayacak. vakit kaybetmeden baki acılarımıza dokunmaya başlayacağız. kendimizinkileri hafifletme gayretiyle öbürününkilere bastırarak, bu şekilde birbirimize tutunacağız. ben her zamanki gibi, sevişmemiz bitince herkesin çoktan unuttuğu bir şeye (I) duyduğum hasretle ağlamaya başlayacağım. misafirim bu sırada banyoda. bir de ıslık çalıyor olursa, mükemmel.

votka, gazoz, buz, limon, howling bells, the death of bunny munro, tuzlu fıstık. sonra zaten uyku. acı geçmiyor ama uykuda en azından mücadele yok. rüya ne derse onu yapıyoruz. şimdi, mecbur olduğum için burda değilim. istesem duvarlardan bile geçer giderim. kendime bir söz verdim, bu yüzden biraz daha kalacağım. şartım yerine gelmezse bırak ayakkabıları çıkarmak, gözlerimi bile açmam.

özü belirsiz bir şeyin taklidi. teklif için teşekkür ederim.

varım. (alkışlar)

Date: Monday, September 28th, 2009 at 4:59 pm Category: petite mort.
RSS 2.0 feed | Trackback