{başlık çok post-modern. olmaz bu. değiştirelim. bu kişi hikayenin sonunda ölecek gibi duruyor. öldürülecek. bak ne yap biliyor musun, ajda’nın çok çok eski halini hatırla. banu dolap kapaklarının içini onun kartpostallarıyla kaplardı ve türkan şoray’ın kartpostallarıyla. annesi (teyzen) banu’ya ödev yaptırırken ‘utanmıyorsun değil mi? birinci sınıftaki çocuğa soracağım gör bak nasıl verecek cevabını şimdi’ diye bağırır ve hiddeti hiç eksilmeden sana dönerek: ’söyle kızım söyle de duysun, iki kere yedi kaç eder?’ hiç cevap vermediğin halde, o zamandan anlaşılmalıydı olacaklar, banu’nun duvarındaki sylvie vartan ve johnny hollyday’in nazarı altında (referanslar…)}

aynı yıl {cennetten kovulmuştun, babanla evlenmek istemiyordun artık, evden kaçmak da, hatırla bunları hep, zihnine kaydet, okulun ilk günü annen ve babanın ortasında çekilmiş bir fotoğraf} bir çocuk sana takmıştı, durmadan şikayet ediyordu ‘öğretmenim. şimdi harfleri yazmamız gerekmiyor mu?’ ‘evet çocuğum’ ‘o zaman arkadaşımıza sorar mısınız neden resim yapıyor defterine?’ bütün bakışlar sana dönüyordu. çünkü ben bunların hepsini biliyorum, demiyordun. herkes bir şeylerle uğraşırken, bütün dünya, sürekli kendine dönen bir sonsuz sıkıntı içinde büyüyordun. ne yapsan, ne yapmasan herkes tarafından, daima görünüyordun, üstelik, bu küçük azap dolu yaşamında izlenecek bir şey varmış gibi parmakla gösteriliyordun. saydam olmak istiyordun. aynaya baktığında yüzünden çok uzak ve derin bir yere düşecekmiş gibi olurken tam… annen bağırıyordu. anne ne zaman biter, hayat başlardı? bir gün kendini annenden koparabilsen o hayat acaba neye benzeyen bir şey olacaktı.

burda keselim.

‘düşün ne kadar çok şeye bağımlıyız.’ diyor. ’suya. havaya. onlar olmazsa yoksunluktan nasıl kıvranırız. eroin de bunun gibi’ ‘efendim?’ ‘14 yıl oldu bırakalı.’ matematik profesörü: ‘ama 2011′den 1997′yi çıkarınca 14 etmez ki’ diyor. ‘6-7 sene en fazla.’ ikisi de dönüp bana bakıyor. ‘14′ diyorum. ‘14 doğru’. oda içindekilerle birlikte viski ve sigaraya boğuluyor. imam: ‘iyi bir müslüman olduğuna şahit misiniz?’ ‘ne dediniz?’ yine metal bir mahremiyet hissi. utanç. (lütfen çelenk göndermeyeniz. o gün birini sevindiriniz.) birini sevindirecek miyiz? uzun zamandır görmediğim adam motorcu ceketiyle yaklaşıyor. sarılıyorum, iki kolum bedenini kavramaya yetmiyor. belimden çekip başımı omuzuna gömüyor, neye ağladığımı bilmiyorum. ölene öfkeliyim, kendime öfkeliyim, hala bütün bunların kesin sebebi ve sorumlusu olarak devam etmekle kabahatliyim. hiçbirimiz cesedin mezara patates çuvalı gibi devrilişini görmek istemiyoruz. bunun için farklı çarelere başvuruyoruz. iyi haber: 150 TL ekstra ücretle tabutla gömülebiliyormuşuz. kötü haber: bu cesedin dekompozisyonunu geciktiriyomuş. ölüm sıralamasında bir yanlışlık olduğundan emin, bizden önce giden birinin daha suçunu taşımak üzere küçük eve doluşmuşuz. ‘eroin beni bıraktı.’ diyor. ‘yoksa ben onu bırakamazdım’. ‘pardon?’ bu duman, bu kekre tat tamam ama ölüm bile bize sinisizmi bıraktıramıyorsa bir sevince vesile olmayı nasıl ümit edebiliriz?

başı ve sonu birleşmez. başka yönlere işaret ediyorlar. ölenle ölünüyor. sonra, sonra aklıma işte hep bu geliyor, halbuki cezmi ersöz de bu ağır utancın parçası. {purosunu yakarak ‘kızım seni tanıştırır mıyım hiç! çiğ çiğ yutar. hem shakespeare’i yalamış yutmuş birine hiç yakıştıramadım} -şehirler. paris’in arap ve japon değmemiş yerlerinde sulu, yumuşak, yanlış öpüşmeler. los angeles’te aynada kokain çizgilerinin arasındaki koca yeşil gözlerin üzerine kapanan kirpiklerin- ama bu dizeleri atamıyorum bir türlü, oysa ben beni çiğ çiğ yutma ihtimali olan herkesten kaçıp kurtulmuştum Anlaşmak diye birşey yoktur aslında
dillerin ve yüzlerin altında başıboş zamanlar
dolaşır
sokaklarda bir kıç,bir penis,bir çocuk-köpek gibi
dolaştığım zamanlar

bir kelime seç.

hassiktir.

bunu seçiyorum. (ama bu iki kelime) gülüyor. aynaya bakıyorum. aynaya kendimi görmek için değil sırrı görmek için bakıyorum. yoksa bıktım bu surattan ölene kadar vakit dolduruyorum. insan nasıl daha daha daha uzun yaşamak ister, suratı saçı kıçı değişmesin 60 yıl aynı kalsın ister aklım almıyor. hassiktir. yine aynısı olacak. (birini sevindirecek miyiz?) ’seninle uyumak istiyorum’ tamam sik, diyeceğim. sinirlenecek. kötülüğünün sınırlarına hala eremediğim kadar korkunç bir kadının genleri yüzünden sen de sen de sen de behçet kemal çağlar’ın ellerine şiir yazdığı (istanbul minareleri) önüne kırmızı halılar şampanyalar ödüller adamlar dizilen korkunç kadının genlerine kapılıp babacığım keşke spermlerini biraz daha hızlı koştursaydın ne çok şey heba oldu kendi evladı bile ben daha çoğunu geride bırakacağım

Güvenmek diye birşey yoktur aslında
dillerin ve yüzlerin altında başıboş korkular

bana teknoyu kıçıma kadar mini eteği bukowski’yi polisin kucağına kusmayı yakıştıramayacaksın ama bu kötü güzel gen öyle baskın ki (seninle uyumak istiyorum) uykusunda kusan osuran sıçan uykusunda kötü şiirler yüzünden zıplayıp kafasını tavana vurup uyanınca gene aynı güzel korkunç suratla İki karanlık orman birbirini sevse

O kadar küçük bir şeydi ki aradığım. Herkeste olan, her yerde bulunabilen. Gökkuşaklı bir bilye gibi, herkesin cebinde, çantasının köşesinde, avucunda, başucunda olabilirdi. Kolaycacık. Bunu arıyordum. Bunu aradığımı biliyordum. Ben bunu ararken, bu yokluğu kimseye dokunmayacak, alelade şeyi avucuma alabilmek isterken, bir çığ büyüyerek üzerime doğru yuvarlanıyordu. Bir hayvan kıvrana kıvrana ölüyordu. Cephe düşüyordu. Yaralarımızdan kan ve yanık kokusu yükseliyordu. Bir kaza oluyordu, tanımadığım insanlar bu yüzden sevdiklerini bir daha kavuşamamak üzere kaybediyordu. Neyin uğruna savaşıyorsunuz? Neden uğruna savaşıyorsunuz? Bir bilye, sinek kanadından, kar tanesinden önemsiz, hemen yeniden üretebilirsiniz. Hepinizin cebinde, çantasında, avucunda var. Gene de durmadan beni dürtüklüyor, bana çarpıyorlar. Bir dursalar bir yer açabilsem yere oturup başımı dizlerime kapatır, ellerimle korurum. Kimseye zararım olmaz. O kadar basit bir şey ki aradığım. Bu kadar büyütecek ne var?

Uyumaktan korkuyorum. Keşke şimdi çıkıp koşabilsem. Keşke geceleri kadınların çıkıp koşabildiği bir yer olsa kapının dışındaki. Keşke koşarken gene öyle bir yabancı kollarını açıp gülse tam çarpışacakken. Yok gülmese, alt tarafı bir bilye, kimbilir kaç kere farkında olmadan yanından geçmişimdir. Sanki uyursam önleyemeyeceğim bir felaket. Sanki perdenin kapanışını son defa görüyorum. Sanki her geceki gibi ışıkları söndürüp, fişleri çekip yatağa girerken bu söylediklerimiz son sözler. Mimliyorum. Farkında olmadan sarfettiğimiz sözlerin birinci, ikinci, üçüncü anlamlarında saklı olabilir mi kurtuluşumuz?

Uyu. Rüyamda bütün gün yaptığım alelade işleri görüyorum. Karnı ağrıyan birine şu ilacı al diyorum, kağıtlar için kırtasiyeden klasör seçiyorum, onu oraya bunu buraya koymalı, kapıdan biri giriyor. Hoşgeldin. Önemsiz detaylarla geçirmekte olduğum hayat, öbür dünyada yattığım uykunun kabusu. Uyandığımda hepimiz hayattayız ama felaketi önleyememişim. Tek benzerlik yaşamayı sürdürüyor oluşumuz.

sokaklar bomboş. bu şehrin gençleri nerde? cumartesi gecesi pişti mi oynuyorlar, neden her yer karanlık? ümitsizce dolaşırken nasılsa karşımıza iki süslü kız çıkıyor, topuklu ayakkabıların izin verdiği kadarıyla peşlerinden koşuyoruz. durdurup ‘pardon’ diyoruz ‘burda yakınlarda bir bar, kulüp nerde buluruz?’ gülüşüyorlar. ‘burada bulamazsınız.’ topuklu ayakkabı mini etek giymişler. birbirlerinin kollarına girmişler. ‘geceyarısından sonra…’ konuşurken gözlerimizin içine bakıyorlar. ‘herkes stella’ya gider.’ hemen bir taksi çeviriyoruz. parolayı söylüyoruz. stella şehre bir saat uzaklıkta. stella yıkılıyor. kulüplerden birine giriyoruz. kulüp yıkılıyor. müzik yıkılıyor. herifler yıkılıyor. biz yıkılıyoruz. ışıklar patlayıp sönüyorlar. yüzler belirip yok oluyorlar. hareketler değişiyor, karışıyorlar. yüksek bir sahne var. sahneye çıkıyorum. gözlerimi kapatıyorum. dans ediyorum. nicholas

altımda sert zemin, burdaki her şey gibi en az 400 yıllık bir sert zemin. üzerimde ağırlığı burnumda nefesi. hareket halinde omuz kıvrımları kalça kemiği kirpikleri yüzüne dökülen saçları kıçı. birbirlerine karışan yabancı kokular ışıklar tatlar. belli ki gelişen bir zamandan, uzun yollardan, derin öpüşmelerden yuvarlandık bu zemine. gözbebekleri küçülüyor. gözlerindeki envai çeşit renk doku desen başımı döndürüyor. gözbebeği yok olacak kadar küçülüyor. bir nokta kadar kalan kara delik ışığa dönüşüyor, rengarenk irisi güneşi örtüyormuş gibi. dünyamı kaplayan irise doğru dağılıyor göz kamaştırıcı ışık. ağzından ağzıma bir duman bırakıyor. kulaklarımın arkasından, ensemden bir sıcaklıkla sesini duyuyorum. avucumda bir şey var. giderek büyüyor, zonklayarak taşıyor elimden. birden rolümü unutmuşum gibi bir panik. ’stop!’ diye bir ses duyuyorum. gözlerimi açıp parlak ışığa alışmaya çalışarak toparlanmasını bekliyorum. farkında değil. biri parmağını şaklatsın. oğlum bitti. kalk kızın üzerinden. git yüzünü yıka. uyan da balığa

ilk seksim yabancı bir ülkenin ortaçağ kentindeki bir öğrenci evinde aynı dili konuşmadığımız ağzından ağzıma tatlı bir duman aktaran bir daha hiç karşıma çıkmayacak bu çocukla olsun tamam, bu daha iyi. askerliğini ambulans şöförü olarak yapıyormuş. sırf bu bile geçerli bir sebep. ama eğer askerliğini konuşabildiysek neden şimdi ona (nicholas. bugün çarmıhın önünde diz çöküp yaktığım mumların alevi) derdimi anlatamıyorum. arkadaşım nerde? diğer topuklu ayakkabılı mini etekli kız? onu çağırmak için hamlede bulunacağım ama nicholas kaburgalarımı öyle bir sıkıştırıyor ki çıkmıyor nefesim. sevişmeye devam etmek isteyip istemediğime şimdi karar vermeliyim. istemiyorsam bir tecavüze tanıklık edeceğiz. ama isteyip istemediğimi düşünemiyorum çünkü acele latin dillerinden birinde reglim demenin bir yolunu bulmam gerekiyor. içimdeki tamponun nicholas’ın kocaman penisinden alacağı darbe sonucunda karşılaşabileceğim medikal problemlerin korkusundan stop! diye bir ses çıkarıyorum. ağzını ağzıma bastırıyor. bunlarda belli kontrol noktaları yok demek ki. makas değiştirmek için geç kalındı, durduramayacağım. olanlar olacak. penisi bacaklarımın arasından girip tamponumla birlikte ağzımdan fırlayacak. elimi vücutlarımızın arasına bir sokabilsem. tamponun ipini bir yakalayabilsem. sonra? sonra ne yapacağım? bir nefes

bu nefesi neden almam gerekiyor? neden stella ve nicholas ve askerliğini yapan şöförün hastaları hastaneye yetiştirdiği ambulansın altındayım şimdi? nicholas’la merkeze varmak üzereydik. magmaya. bunu onun çok iyi bildiği ve işe yaracağı kesin bir dua gibi sürekli tekrarladığı sözlerden anlayabiliriz. sözler latince, nicholas’ın söyleyişinden anlıyoruz girmekte olduğumuz korun kuvvetini. 2 milyon yıllık insanlık tarihinin bu noktasında dünya üzerindeki 7 milyar insan arasında nicholas ve ben birbirimizi seçmişiz. başka türlüsü çok daha mümkün olan pek çok ufak ihtimalin doğru sırada dizilmesi sonucunda o parkenin üzerinde ağızlarımızı birleştirmişiz. yoksa öyle değil mi? nicholas pekala dieter ben izumi olabilir miydim? penisi elimde büyümüştü. ağzıma bir duman üfemişti. zehirsiz duman olur mu, olmaz, ağzımdan giren zehirli duman bütün organlarıma yavaş yavaş nüfuz ederek rahim duvarlarımda çatlamaya sebep olmuştu. bir dağılma sözkonusuydu ama tamponla tutulabilecek bir dağılma değildi bu. sadece benim vücudumla, doğurgan bir kadın olmamla ilgili değildi. nicholasın karnından çıkarıp ağzından ağzıma üflediği zehrinden emin olduğum duman nefes almaya girişmesem ağızlarımız arasında dolaşarak bedenlerimizi dağıtacak bu duman bizi yakıp kül edecek duman gözlerimi yaka yaka akıyordu yanaklarımdan. ipi yakalamaya çalışıyordum ama içimde tampon yoktu. nicholas veya dieter veya abdullah veya per sürekli tekrar ediyordu, gözlerini kapatarak, üstelik yüksek sesle konuşuyordu, ikimizin arasında kalacak bir sır değildi söylediği, dünyaya aktarıyordu 7 milyar kişi duysunlar 20 milyon yıldır ilk defa biri bunu ağzından çıkarıyor. ipi çekmek zorundaydım. ipi çok çabuk çekmek zorundaydım nefes bile almadan şu aramızdaki ipi nicholas duman

gün ağarıyor. geleceklerini biliyorum. yerdeyim. başımı döndüremiyorum. boynum kırılmış. hayvanları bekliyorum. kımıldayamıyorum ama soğuğu, nemi, üzerimden kalkmakta olan karanlığı hissediyorum. şu kötülükler ve iyiliklerle dolu ormandaki dallar gibi kırılmış kemiklerim. ama çin’de üzerinden üç defa minibüs geçen küçük kız gibi biri tutup kaldırsa bedenimi elinde dağılıp kalırım. küçük kız ve ben. hiç sesimiz çıkmadı. çıksaydı da duyulmazdı. kalabalık pazaryeri ve karanlık, kalabalık, kimsesiz ormanım. nerede olduğumu bilmiyorum. küçük kız da bilmiyordu. hepimiz annemiz nereye götürdüyse ordayız. kuzeyde olduğumu düşünmek istiyorum. dilini bilmediğim, yabancılık çektiğim, aşılması güç mesafelerin, haşmetli manzaraların olduğu bir soğuk ülke. bulunsam beni çalışkan bir ormancı bulurdu ama önemli bir buluş olmayacak, et bitince kalan sadece kemikler ve eşyalar. dünya üzerindeki yerimizin, geçirdiğimiz hayatın, günahsızlık ve kurbanlarımızın önemsiz olduğunu fark etmek beni iyimserleştiriyor. aynı acı hikayenin içindeyiz. hepimiz ölüyoruz. ben ve etrafımdaki her şey, orman, içinde bulunduğum zaman ve varoluş bütün zulmüyle üzerimden geçerken, üzerime titreyenlere ihanet ediyoruz. kalp atışlarımı duyuyorum. dudaklarımı yalıyorum. gözlerimi açıyorum. görüyorum ama görebildiğim sadece gölgeler. hayvanları bekliyorum. gelecekler.

geldiler. kokumu buldular. taze et kokusu. taze ama cansız. ölen et. etin ölümü. burunlarıyla bellediler beni. ufak ufak koparmaya başladılar. bir vahşetten söz edemem. ormanda sürekli olup biten, yaşam ve zaman döngüsünün sıradan, zaruri bir hakikati. yaşarken küçük müdahalelerde -iğne olurken, tüylerim alınırken, penis dölyolunda yerini bulmaya çalışırken, masaj yapılırken bile- yaptığım gibi kasılmıyorum. olup bitende yanlış, direnilecek bir şey bulamıyorum. insanı gidilecek yere kolayca ilerleten mükemmel, özel bir an. ama yokluğumda hayatları dağılacak olanlara sakın söylemeyin. tek bunu unutmak isterim. eskiden cenazemde arkamdan ağlayacakları izlemenin hayaliyle rahatlardım. bir gün sessiz bir rüzgar gibi onların üzerinden uçup gidecek olma düşüncesinden güç alırdım. şimdi dileğim bunun olmaması. benden sonrasını bilmeyeyim. gözlerimi yumduğumda. hatıralar ve ben. bitsin.

canım acımıyor. bilecekerse bunu bilsinler. sadece çok üşüyorum. ıslak burunlarından verdikleri nefesle beni ısıtsın hayvanlar. yatakhanede uykuda insanın kulağını burnunu üfleye üfleye uyuşturarak yiyen sıçanlardan bahsederlerdi. bunda bir iyilik var. üfleye üfleye acıtmadan kemiren küçük hayvanlar. sizin aranızda güvendeyim. ben. ezeli av. hangimiz hürdük ki avcılar söyleyin. hürriyet, hak, adalet gibi kavramlar, bunlar insan yapısı. gökyüzü, orman ve hayvanlar aldırır mı bunlara hiç. düşünüyorum da, hiçkimseye sevgilim dememiş olabilir miyim hakikaten. giderken aklıma annem geliyor, annemden önce giderken. ikisi, annemle babam tanıştıklarında, babam anneme ’sizinle tekrar görüşmek isterim.’ demiş. annem ‘gerek yok’ diye cevap vermiş. ‘neden?’ ‘çünkü görüşeceğiz. sonra bana aşık olacaksınız. hep aynı şey.’

durmadan aşık olunan kadının vajinasından, uyumsuz iki insanın (50-50) karışımından mamul. kıymeti neden menkul belirsiz bir avın insan yapısı kronolojiye yerleştirilmiş hayatı. hoşbulduk. allahaısmarladık. avcılar bende ne arıyorlardı defalarca ateşlediler de öldürmediler. bilsem de değişmezdi. yine ormanda bulurdum kendimi, yine geride hiçbir şey bırakmazdım. bütün inceliklere rağmen bu kadar zarar. sadece var olmakla verdiğim zararla yanıyor canım şimdi.

hayvanlar hadi. doğuştan keskin dişlerinizle, güçlü çenelerinizle ispat edin. aferin. boşuna ağladılar, boşuna ağladım. bütün oyunlarımız, çırpınışlarımız, birbirimize tuttuğumuz ve yalnız kaldığımızda kırdığımız aynalar, kaçışlarımız, teslim olmalar, tutup da bırakmadıklarımız, bırakıp geri alamadıklarımız, aşk ve yalvarış, hepsi hepsi boşunaydı. söyledim kimse inanmadı. kocaman vücut ve akıllarımızla, durmadan bakıp onarıp geliştirmekle uğraştığımız, şurda yuva yapan minicik karıncalar kadar olamadık. işte ispatı. kemiklerim. herkes çocukları kurtarmaya baksın, dedim. ağlayacaksak buna ağlayalım. ateş ettiler ama öldürmediler beni. avlanmanın zevkini çıkarıp, yok etmenin yükünden muaf olmak isteyen fani avcılar. artık suçlayacak kimsemiz kalmadı. zaman ve uzay, beden ve ruh istismara kapandı. bilseniz ne kadar uzun zaman bekledim bu özgürlüğü. şu muazzam, kerameti kendinden menkul dünyanın basit bir kuralı var.

bunu şimdi apaçık kavrıyorum, ben: iki uyumsuz aşığın bırakamadıkları iz. hiçkimseye bahşedilmeyen bir şey.

zinmil. elimi gırtlağıma sokup bir canlı balık, aç bir yılan veya bir yere bağlı olmayan ip çıkaramadığım için. diz çöküyorum. başımı dizlerime değdirip, başımı ellerimle kapatıyorum. şimdi meyrunu sakladım. haraya sakladım (canın olduğu yer. biri beynimden vursa beni ölmem). şimdi kalkıp şu duvarı yumruklamaya başlayacağım. ellerimin acısından ağlayacağım. ellerimin acısından ağladığıma inanarak biraz rahatlamayı umacağım. bir yere tutunmayan ellerim. allahın, kaderin, aydınlanmanın, rutinin huzuruyla ufranı gerçekten koruyabilir misin? kitaplar fotoğraflar telefon numaraları yüzler hatıralar adlar eşyalar küçük kitlelerin büyük putları. emelim ölünce bir şarkı, sonra havaya uçuşan küller…

başım ellerimin arasında, hiçbir yere bakmıyorum. dünyada şimdilik kaplayabileceğim en küçük alan bu. almamak için bir sebebim var, istedim. istediğim için, sadece canım çektiği için dilimi dudaklarıma bile değdirmeden ‘hayır, çok teşekkür ederim.’ kapıyı kapatırken ses çıkarmamaya dikkat ettim. kaderi kendi iyiliğine bıraktım. iyilik kötülük ikisi aynı şey. ne kaderi deniyordum, ne seni, ne kendimi, istemek almamak için en geçerli neden. tek mesele şu: kapıyı örtmek bertin bir yere çıkarıyor insanı. kapıyı örterken kapının örtülüşünde kalınamıyor. ellerim paramparça olsun paramparça olsun bu eller. bundan tanısın beni çıktığım yer.

sabahın soğuğunda yüzümü arkama aldım. inançsızlığımdan geliyordu cesaretim. dedim ki anne. bir gün bunu ağlamadan söylemeyi de becereceğim. yüzümü arkama aldım saçlarımı önüme. hava kaçıran balon su alan geminin deliği. üzüntü ne önemsiz kelime. tevratı da ellerimle birlikte parçaladım. kimse bilemez yerini ama hiçkimse.

çıktım ya kapıyı ardımdan kapatıp, artık etkilere açığım. ‘ameliyata alacağız’ diyebilir bir doktor alelade sesle. (itiraz söz konusu olamaz) ‘burdan buyrun’ diyebilir garson yol açacağı korkunç felaketten bihaber. şimdi önümde bir taksi durabilir ve içinden sen inebilirsin. bir anda şipşak gözlerimi de kör edemem. saçlarım önümde yüzüm arkamda. yine de sağlama alamıyorum kendimi. hayır diyorum gene de (zaten evetle hayır ikisi aynı şey) diyorum ki anne, üstümden tavanı kaldırıp çektin. zemini tepeme aldım şimdi düşmekteyim. ellerimde hiç acımayan kan. balığın kanı, içimde can veren yılan, koparılması mümkün olmayan ip protect me protege moi

Kandırıldım. Faka bastım. Şurda hata yapıyorsun: Sen kandırdın diyor muyum ben? Önemli olan benim kendimi kandırılmış hissetmem. Derdim bununla koçum seninle değil, şimdi anladın mı? Bütün kapıları çarpa çarpa kapatıp siktir olup gideceğim. Bir Türkün asla yapamayacağını yaptıracaksınız bana, ilk uçağa bindireceksiniz beni. Bir gün, bugün (16 Ekim 2011) ilk uçakla, anladın mı? Bu hikayenin başrolündeysem ben, rolümü de bugüne kadar hakkını vererek icra etmişsem bu iş bugün yaptırılacak bana. Duydun mu? Ne gerekiyorsa hemen yapılacak, bu yazının sonuna gelmeden bitmiş olacak iş. Ben sırf başkaları için neler yaptım bugüne kadar, bunu da başkaları yapsın bi zahmet. Karakter içinde yer aldığı dile güvenmek ister. Kontekst diyorum yakışıklı. Anlayacağın şekilde anlatayım: Size devamlılık okutmadılar mı? Plandan plana değiştiremezsin yapıyı. İki tarafın da dengesini bozarsın. Bilerek yapıyorsan, önceden yapıldı. Aynı karakteri başka kadınlara oynattılar, aynı kadına başka karakteri oynattılar. Ayrıca, bunu bana sen söyletmiştin: Bilerek ya da bilmeyerek benim için fark etmez. Böyle bir ayrıma vakıf değilim hasara bakarım ben. Anladın mı?

Peruk alnımı, ensemi yakıyor. Üç dil ve yedi şivede denedim olmuyor. Daha ne istiyorsun? Ses tonumu tam ayarlıyorum, dudaklarımın arasından tona ters bir replik çıkıyor. Deli diyecekler. 80’lerden beri kürk giyen yok, 2011 yılının ekim ayında vizon etol. Çüş. Örnek olarak da 1985 yılından bir resmi göndermişsin. Üstünde damga var. Uludağ’da çekilmiş. Fotoğrafçı oturtmuş karıyı otelin lobisine kürkü dolamış boynuna. Hanginiz yaptıysa bunu allah belasını versin. Allah bu ayakkabıların da belasını versin bu yokuşlarla dolu şehrin de yağmurun da belasını versin.

Şöyle yapacağım. Adımlarımı kimsenin anlayamayacağı şekilde hızlandıracağım. Sonra bir köşeden kıvrılıverip kaybolacağım. Sonra bir otel bulacağım. Geçen gün sıkışıp da pis tuvaletini kullandığımız otel gibi bir otel. Neydi? Emperyal. Kendimi otelden içeri attığım gibi peruğu kafamdan çıkarıp fırlatacağım. Vizon etolu çıkarsam atsam önlerine bir oda bile vermezler. Anla ki o kadar büyük bir yanlış yapılıyor şu anda. Merak etme para bulurum ben, oda parası da bulurum, gece parası da bulurum, uçak parası da bulurum. Sürekli senin suçun olmadığını söylüyorsun. Suratına tükürsünler senin. O zaman gel şu mukaveleyi iptal edelim madem? Kandırıldım diyorum sana. Bu saatten sonra değişmemi istemeyin benden, yaptıramazsınız, müşteri buna alıştı diyorum, hem bir düşün bakalım bir karakteri meydana getiren nedir? Alışkanlıklarıdır. Sahip olduklarıdır. Madem bunların hiç önemi yoktu, neden sigara içmediğim halde cebimde sigarayla çakmak taşıttınız bana o zaman? O numara bir kez bile görünmediği halde adamın telefon numarasının yazılı olduğu kağıdı taşıttınız? Allah kahretsin topunuzu sizin. Al iade ediyorum hepsini. Al. Okumadan iade ediyorum yazıyı. Okunmamış olduğuna göre iptal edecek bir şeyimiz de yok demektir. Konuştuklarınızdan bir kelime bile duymadım, yeminle söylüyorum. Al, al, al, al. Bunu da al. Al bu da o taptığın hikayen. Çek ellerini diyorum üzerimden! Siktir ol git şimdi hayvan herif.

Uykudan korkmuyorum, sen de korkma. Kendi gözyaşlarıma, haykırışlarıma uyandığım geceler hatırımda, yine her defasında, bir gün kesinkes öleceğimi aklıma getirerek şükranla teslim oluyorum uykuya. Hayata karşı bulduğum çözüm: Hakkı unut. Denklemi tutturmaya çalışmadan, asgari hasarla devam. Ama inanmaktan vazgeçince inanmaktan vazgeçebiliyor mu insan? Karabiberliği kafama vurarak bağırırken, bir kaç dakika sonra bunun için kendimden nefret edeceğimi bilmem neyi değiştiriyor? ‘Sabahları koşmayı neden bıraktın?’ diyorsun. Sabahları koşmayı neden bıraktım? Bütün sorular kendi cevaplarını verirken yapacak tek şey var.

Görevliler apartmana girdiklerinde girişte yığılı mektupları bulmuşlar. Televizyon açıkmış. Koltuğun yanında hediye paketleri varmış. Koltuğun üzerinde eti çoktan çürümüş bir vücudun iskeleti. Buzdolabındaki yiyeceklerin son kullanma tarihlerinden anlıyorlar: Joyce Carol Vincent o koltukta öleli 3 yıl olmuş. (Say, bugünden başlayarak, hangi yöne istersen) Başarılı, cazip, sosyal, erkeklerin durmadan, fazlasıyla aşık olduğu bir kadın. Dört ablası var. Bir iptilası yok. Üstelik o sırada Noel hediyelerini paketliyor. Biri ortadan kaybolduğunda hiçkimsenin yıllar boyunca onu aramaması bize en çok kim hakkında bir cevap sunar? ‘Yılda bir taşınan, kimseden bir şey beklemeyen biriyim. İki yıl önce Ernst & Young’daki işimden istifa ettim. Haberlerde Columbia uzay mekiğinin parçalanmasını gösteriyorlardı. Hediyeleri paketliyordum. Birazdan kalkıp bulaşıkları… Herkes kendi işiyle meşgulken vücudun gün be gün çürüyüşü. Herkes kendisinden uzakta bir yerde mutlulukla parladığına inanmaya devam ederken. Herkes kendinden emin.

Nasıl uyurum? Uyuduğumda kötü bir şey olur. Bir adam rüyasında görmüş olduğu gibi, tam o sırada ölür. Küçücük çocuğu tokatlamaya kalkar, elimin acısıyla uyanırım. Çocuğu tokatlarken komodini deviren kötülüğün ağırlığından kendi yalnızlığımı hatırlayarak kurtulabilir miyim? Başka çarem var mı? Sevmeye çalışırken ne büyük felaketlere yol açmışız. Hakkı unuttuğumuz gibi anlaşmayı da unutmak lazım. Çünkü yalnızlığımızı meydana getiren, biz bir aradayken olanın zıtlığı, birbirine bağlı ama asla denk gelmeyen: (senin) yüzün ve (benim) düşüncelerim. Ayna ve sır. Hepsi bu. Asla birbirlerine dokunmayacak olmalarının acısı. Kendi yüzümüzü görmeye çalışırken devirdiklerimiz. Bizdeki birer suretlerinden ibaret, şimdi şu an ölse bundan kimbilir nasıl, ne zaman haberdar olacağımız muazzam sevgililerimiz…

Bütün bu soruları bana sorarken unuttuğun çok önemli bir şey var. Sevmek his değil, eylem. Bütün bu yapılacak işler ve armağanların şiddeti ve sahte başarı kriterleri ve bizi birbirimize bağladığını sandığımız teknoloji ve bu korkunç körlük ve unutkanlık ve haksızlıkta yapacak tek şey olabilir. Çocuğu sevmek.

çatı katındayım.yatak odanın büyük bölümünü kaplıyor. önünde deri minderli bir girinti bulunan pencere meydana bakıyor. oda sessiz ama birinci kattakiler gece sarhoşların gürültüsünden uyuyamıyorlar. oda ufacık ve bütün iyi otel odaları gibi gereken her şeye sahip. bu benim optimum, mükkemel varoluşum. yalnızken yapılmayacak faaliyetler arasında olduğu için mini bara dokunmayacağım. meydanın öbür tarafındaki binanın tepesinde dönen saatin ışığı birazdan yanacak. lobiye inmek için 35 dakikam var. ateşim yükseliyor. resepsiyondaki güzel sarışın çocuklardan birine donduğumu söylemiştim. kapı çalıyor. çocuk tepeye uzanıp klimayı kapatıyor. sonra bana dönüp memnuyetimden emin olmak isteyen bir ifadeyle bakıyor. ‘odayı daha fazla ısıtmanın bir yolu yok mu?’ ‘ingilizcesini bilmiyorum’ diyor, ‘ısıtıcı’ diyorum.

kapıyı açmamak beklemiyor olmanın kesin bir işareti midir?

benden daha iyi bir insansın. hayvanlara, çocuklara, acizlere mutlaka benim aklıma gelmeyecek fikirlerle yardım ediyorsun. ben olup bitenin farkında değilken nüansları, küçük ipuçlarının ardındaki büyük hikayeleri görüyorsun. zeki, düşünceli, vefalı, sadıksın. bunlar beni utandırıyor. bense burda bile değilim. yeşil bir elbise giyiyorum. ortalama. hiçbir ekstrem özelliği yok. herkesin baştan aşağı siyah giymiş olması dışında. siyah ipler arasından, siyah halının üzerinden geçiyoruz. şampanya ikram ediyorlar. sahnede canlı müzik var. büyük zevkle söyledikleri berbat şarkılar. yanımda oturan avusturyalı müzik yazarıyla gecenin dalgasını geçiyoruz. ne dinlediğimi sorduğunda ABBA diyorum. (çünkü seninle bu bayağılıktan başka bir ortaklığımız olamaz.) içki almayı teklif ettiğinde de, aynı büyük bayrakla… biz de kutlamaya katılıp eski şarkılarla (neden? herkes bildiği için) dans edelim. bütün bu zoraki buluşturmalar bayi toplantılarının başka başka versiyonları. hala marka değerine yatırım yapıldığına inanabiliyor musun?

şöyle düşün: -sadece ikimizin değil- hepimizin aynı anda -şu anda- chopin G minor nocturne dinliyor olma ihtimalimiz nedir? japon adamla sinemanın dışında beklerken balık konservesinin kokusunu konuşuyorduk ve burnun hafızasını. insan koklayarak sever dedi. internetten tanışıyorlar sonra karşılaştıklarında yabancı bir kokunun felaketi. filmde kaldırımdan kaldırıma teker, teker, nefes nefese koşuyorlardı. tepelerin ortasındaki sarayevo’da keskin nişancılardan birinin kurşununa hedef olmamak için işgal boyunca (1365 gün) canlı renkler giymeden köşebaşlarından böyle koşarak geçmişler. kimileri vurulmuş tabii. öyle, daima olduğu gibi, rastgele.

benden daha iyi bir insansın ve sana karşılık veremediğim için özür dilerim. neden veremediğimi bile benden iyi anladığına eminim. sonra otelimize dönüyoruz. soğuk ve güneşli bir gece. odaların pencereleri açılmıyormuş. ben denemedim. toplantılarda tayyorümü giyip şu orkid paketinin üzerinde akış yoğunluğuna göre boyanan damlalar üzerine yorum yapıyor da olabilirdim. paketin türkuaz ya da mor olması, süper emicilik ve dünyanın 57 ülkesinde yapılan testlerin sonuçları… felaketin tam ortasında bunlarla uğraşıldığına inanabiliyor musun? artık markalarla ilişkimin minibar düzeyinde olmasından memnunum. cevap veremesem de, bulunduğum yerde olamasam da (neden?) sana müteşekkir olduğumu bilmeni isterim. beni sorarsan dedim ya ancak otel odalarının gelip geçiciliğinde… bana dair minimum ibareyle, ismimi pek işitmeden, kredi kartı, pasaport, otelin verdiği küçük harita, çok uzaktan tanıdığım birileriyle genel konuları konuşarak… mini bara dokunmadan yalnız ve yumuşak bir uykuya dalıyorum.

kapıma vuruluyor. korksam mı kalksam mı bilemiyorum. tekrar vuruluyor. kilitlemediğim kapının dışında yabancı bir elin düşüncesi. bir daha çalmayacağını umarak uykuma döneceğim. kapıyı açmazsam kapının çalınması gerçek bir durum olmaktan çıkar. sabah olduğunda benim ve bilmediğim bir kişinin hiçbir ortaklık ve kesinlik taşımayan hatırası olarak uçar.

öğleden sonraları biri başucuma bir şişe su bırakıyor. geceliğimi katlayıp, yorganın köşesini dışa doğru kıvırıyor. pencerenin önündeki bu amaç için hazırlanmış gibi duran girintiye kıvrılıp meydana bakmak isterken alnımı cama çarpıyorum. cumartesi saat 17′de bütün dükkanlar kapanıyor. seni üzecek kesinlikte cümleler sarf etmemeye gayret ediyorum. ama hepimiz biliyoruz ki otel hayatının mutlaka bir gelişi ve çıkışı var. sigara içmeye gidermiş gibi yapıp yemekten erken çıkıyorum. beni götürdükleri tepede, brezilyalı kadın ve adamlar güzel götleriyle samba yapıyorlar. bütün hareketleri aynen yaptığı halde olduramayan şu iri sarışınlara söylemeliyiz: anatomi kaderdir. kapıdan çıkarken biri şarkı söyler gibi kulağıma ‘hey hey’ diyor. son anda gömleğini ve omuzunu görebiliyorum. gülüyorum. ihtimaller üzerine düşünmeyi bırakalı çok oldu.

yatağı katlanmış köşesinden açıp içine güvenle uzanıyorum. felaket anı geldiğinde odalarımızdan fırlayıp hepimiz can havliyle nasılsa merdivenlere koşacağız. bizim bu büyük feci kaçınılmaz ortaklığımız.

yatak odamda bile rahat yok. halbuki artık ne yatılı okuldayım, ne narsist bir anne tahakkümü altındayım. burjuva hayatının tahakkümü altındayım. hizmetçi (hayır anne, artık hizmetçi demiyoruz, yardımcı yahut abla, duruma göre, hangisi en münasipse) giriyor, yatağın içindeyim, telefondayım. ‘gömlekleri asacağım.’ telefonları neden açmıyorum, çünkü durmadan, telefondayken bile konuşuyorlar benimle. kırmızı bir meşgul lambasına ihtiyacım var, onlar konuşmaya başladığı anda sirenleri harekete geçecek. meşgulüm, güzel düşüncelerle, düşünmek istediğim düşüncelerle meşgulüm, önemli düşüncelerle meşgulum, şimdi yok ol. daimi bir reseptör muamelesi görüyorum, kafamı sikiyorlar, içime boşalıyorlar. dilleriyle değil, azı dişleriyle konuşuyorlar. yavaş yavaş, tekrarlarla dolu, boş ve zorlayıcı biçimde. insanın yatıp kalkmaya ihtiyacı varmış. biri ona ‘canım’ desin diye o adamla olmuş, ne yapsınmış. bu nasıl bir tecavüz ki, yatak odamda yalnız kalabilmek için isyan etmemi gerektirir. önceliklerini iyi belirleyen ve gerisini hiç umursamayan biri olmak isterdim. bu yüzden sana gıpta ediyorum. bu yüzden önce parmağımdan kanlar aktı benim, yaranın acısını vurgulamak için avazım çıktığı kadar bağırdım ama bu beni sadece isterik bir kadın yaptı, sonra şişti parmak, şimdi de koltuk altım. sen gittin. çıktın gittin. çıkanı alkışlamalı. ben nasıl hapsoldum onu düşünüyorum durmadan. nasıl sıkıştım kaldım. ben durmadan dans edip şarkılar söylerken ne zaman böyle küçük dertlere yenildim? nasıl oluyor da sırf nefes alabilmek bile büyük bir kaçış gerektiriyor?

apartmanın adı ne? daire kaç? diye sordum. tatlıcının önünde sağa çek, beni ara seni alacağım dedin. ama tatlıcının önüne geldiğimde telefonun kapalıydı. söylediğin binaya baktım. bir katta bir kadın ve adam, kadın atkuyruklu adam elinde marakas sallıyor. miyopça silüetlerine baktım. belki biri sensindir diye. caddenin karşısında durdum. makul bir süre. sonra dönüşü uzatmak için, biraz nefes almak için yürüyerek, üşüyerek döndüm eve. sonra ben dönüş yolundayken, ‘bütün zilleri çalmalıydın’ dedin. bütün zilleri çalmalıydım. ‘dışarıda bıraktığım ihtimaller’ diye düşündüm yürürken önemsizce. dışarıda kalan binlerce ihtimalin dışındaki olasılıksız bu ev hapsine dönerken. bütün zilleri çalan biri değilim ki.

rüyamda sabah oluyor. koridordan seni görüyorum mutfaktasın. kucağında kedi var. nefesim kesiliyor. kediyi geri getirmişsin, yeter demeye çalışıyorum. nefesim çıkmıyor. YETER diye bağırırken senin zıplamanla uyanıyorum. gözyaşlarım ağzıma burnuma doluyor.

(sayfayı çevir)

Merhaba, yıllarca sonraki düşüncelerim
Sizlere bir karanlık getireceğim,
Sevişen, öpüşen, arzu edenden…

- Turgut Uyar

bugün bakkala gittim. biraları torbaya koyarken dedi ki bakkal ‘yasakları beraber deleceğiz.’ sonra eczacı geldi dedi ki ‘ben sandık görevlisiydim benim saydığım başka, açıklanan başka.’ üçümüz ve çırak. orda bir şarkı söyleyebilirdim. sinemadan çıktığımızdaki gibi bir an hangi gerçeklikte olduğumuzu anlamazdık. bakkalın şarkısı. her şeyin mümkün olduğu bir an. dedin ki: önemli olan olması değil, mümkün olması. ağrı geçince ümitsizlik kalıyor ama ümide ihtiyacım yok ki. ümitte yetişkinlere ait bir gelecek bilinci var. bunları bırakalım.

hadi oyun!

herkese izin verelim. gitsinler. aptallaşalım. dağıtalım. en üst kattan aşağı bıraktıklarımız düşerken bakıp kahkahalar atalım. hepsi bütün bu endişe edilen şeyler oyuncaklarımız bizim, fırlatalım onları, sapıtalım. bütün yabancıların hikayelerini biz yazalım, sharleen spiteri sharteen psileri lharseen tsiperi i’ll search the world dans edelim. bağıralım. Şşşşşt! desinler duymayalım. birbirimizi asla uyarmayalım. kıçımızda maytap takılmış gibi ordan oraya koşalım. oturttular mı masanın altından dürtelim birbirimizi yüzlerimiz mosmor olsun gülmemizi tutmaya çalışmaktan. eskisi gibi, yok eski değil, çünkü oyun hiç eskimez ki. çocuk gibi kaygısız ve acımasızca eğlenelim. zamanı unutalım. ensemdeki bu ağrı, sürekli izleniyorum, biliyor musun?

itiraf ediyorum, ümidim kalmamıştı. anlaşmaya dair. bir arada olmaya dair. ülkeye ve ülküye dair. kafam patlayacak gibiydi. uyuşturucu kullanmıyordum. yalnız kalmıyordum. çıtam giderek iniyordu. sürekli dilimi ısırıyordum. azarlıyordum. ‘olmuyor.’ diyordum. ‘otur. notun kırık.’ denize bakıyordum. gördüğüm denizi görmüyor olduğumdu. göğe bakıyordum, aynısı. sana bakıyordum, gördüğüm, beni görmüyor olduğundu. bilmiyorum, ben ne zaman, nasıl unuttum oyunu? filmlerde ağlamakla olmaz, hep yeni biriyle olmaz. önümüze gelene bin tekme. ciğerlerimiz patlayacakmış gibi. karnımız ağrıyacak, yere kıvrılacağız, yatağa yuvarlanacağız. hatırlıyor musun biz eskiden iki hayat yaşıyorduk ya, biri yaşadığımız biri de onu birbirimize anlattığımız gibi iki hayat. sonra anlatılacak bir şey kalmadı ya artık.

yaşamakta olduğumuzu ve ölecek olduğumuzu bile unuttuğumuz akıbetsiz, kanatlı oyunumuz. onu hatırladığını söyle bana. izlanda’da yaşıyorduk, norveç’in fiyordlarında, laponya’da yaşıyorduk. fuardan sıvışıp kravatları atıp bastıran yağmurun altında bir tek biz koşuyorduk. birbirimize memelerimizi gösterip gülüyorduk. böyle bir yaz düşün. düşünme